ایمیل عزیز؛ نامه کاغذی چیزهایی بیش از کلمه را بیان می‌کند

جودی وودرف ایده خوبی را یادآوری می‌کند. این روزها انسان‌ها با گیگابایت تنها مانده‌اند. قبل از آنکه همدیگر را ببینیم اینستا و فیس‌بوک ما را به هم معرفی می‌کنند. گوگل مثل هیولایی ناشناس رشد کرده است و منظور نویسنده را قبل از نوشتن دیکته می‌کند. نامه دست نویس همتا ندارد.

گفتن سلام دوست من، حالت چطور است و کجایی؟ فقط به‌اندازه تایپ ۳ ایموجی طول می‌کشد و بدون هیچ کلمه‌ای. نیم‌فاصله نگاهی انداخته به ارزش و قابلیت بیانی یک نامه دست نویس در مقایسه با پیام کوتاه و ایمیل.

نامه دست نویس ایمیل پیام کوتاه

قلم و کاغذم کجاست!!

پیام کوتاه، ایمیل، توتیتر،اینستا و رسانه‌های دیجیتال دنیای ارتباط را برای ما متفاوت کرده است. ایمیل ما را قادر کرده که کارآمدتر باشیم. پیام کوتاه، تماس و انتقال پیام را برایمان راحت و البته متفاوت کرده‌اند و ما را به موقعیتی برده که همه چیز در هر لحظه قابل تغییر و تبدیل است. آیا نوشتن پیام کوتاه و ایمیل را اصلاً می‌شود نوشتن به‌حساب آورد؟!

آلبوم عکس‌هایتان کجاست؟ آخرین بار کی هنگام مطالعه عکسی را لابه‌لای کتابی پیدا کردید؟ هر چقدر که می‌توانید از عکسهایتان را پرینت بگیرید و چندین آلبوم عکس داشته باشید. با نگاهی به گسترش و اجبار برای همراهی با دنیای دیجیتال از خودتان می‌پرسید که با این منظر ارتباطات دیجیتال جدید، آیا چیزی را از دست نداده‌ایم؟

 نامه بلند یا پیام کوتاه؟!

اخیراً همسرم از پورتوریکو از خانه کودکی خود نامه‌ای برای من نوشت. او می‌توانست به‌راحتی ایموجی هایی از آفتاب و نخل و یا تصویر یک کوه و ساحل محلی آنجا را برایم ارسال کند. اما در عوض نامه‌ای را فرستاد که اثر اشک‌هایش متأثر از طوفان ماریا روی کاغذ دیده می‌شد. او کاغذ را عوض نکرده بود و لکه‌های قهوه‌ای پخش‌شده جوهر در حاشیه نامه دیده می‌شود. من عاشق این نامه هستم و به این شیوه بیانی ایمان ‌دارم.

عی تکنولوژی لعنتی…فایلام کو؟؟؟

اگر تولستوی آثارش را در یک هارد درایو نگه‌داشته بود یا اگر میکل‌آنژ به‌جای کاغذ در فضای ابری کارش را طراحی و ذخیره کرده بود چه اتفاقی می‌افتاد؟! دنیای دیجیتال اگر قصد دشمنی داشته باشند خیلی نامطمئن و خطرناک هستند. اتصال برق، خرابی موبایل یا مشکل هارد درایو و لب تاپ، تمام دنیای شما را می‌تواند خراب کند. مجبورید برای در امان ماندن از این اتفاقات اطلاعاتتان ایمیلتان را به توتتیر و  دوستانتان را به اینستا ببرید و اپل بزرگ‌تر و جدیدتری بگیرید و برای محکم‌کاری همه آن‌ها را در فضای ابری ایمیل گوگلتان هم ذخیره می‌کنید ولی دست آخر تنها چیزی که به دادتان می‌رسد همان دفترچه تلفن و یادداشت مطمئن و وفادار کاغذی قدیمی است.

به نظر می‌آید که کاغذ بزرگ‌ترین و بهترین اختراع و دست آورد همیشگی بشر خواهد ماند. در یکی از خیابان‌های پاریس یک دزد خیلی اتفاقی هارد درایوی حاوی بیست سال اطلاعات شخصی و سابقه کاریم را دزدید و چند روز بعد موبایلی که سایر اطلاعاتم در آن بود دزدیده شد و چند ساعت بعد ساعتی که آخرین یادگاری گذشته بود را نیز دزدان ماهر پاریسی در حضور چند پلیس از دستم ربوده و بردند. ظرف چند روز فقط  پاسپورت برایم ماند. چند نامه دست نویس و تصاویر کاغذی از گذشته‌ام  را هنوز دارم که کیلومترها دورتر در زیرزمین خانه پدریم جایشان امن بود.

اگر پیام ایمیلی برای عشق یا دوستتان از طرق فضای مجازی نوشتید آنجا کجاست؟ بدون کاغذ به نظر می‌آید کلمه‌ها گم‌شده و سرگردان‌اند. همراه داشتن روزنامه‌های ۱۶ سال پیش و گهگاه خواندن و دیدن آن‌ها برای همیشه دارای حسی واقعی است. این حس را مقایسه کنید با اتکا به آرشیو دیجیتال یا سخت‌افزارهایی  که هر لحظه با تمام شدن عمر یک آی.سی شاید برای همیشه خاموش شوند و نگهداری آن‌ها منوط به فهرست طولانی سرویس و نگهداری و ارتقا و تعمیر بی‌انتهاست.

نمی توان نادیده گرفت که پیام کوتاه و تکنولوژی ارسال نامه الکترونیکی ایمیل باعث ایجاد تحول در ارتباط  شده‌اند. پیام‌های الکترونیکی ادعا دارند که پویایی برخی از مهم‌ترین روابط کاری و اجتماعی ما را تغییر داده‌اند و انقلابی بوده‌اند. اما چه چیزهایی را برای همیشه از دست داده‌ایم؟

نامه دست نویس قدیمی

ویلی پرودو شاعر از ما می‌خواهد که قلم و کاغذ را دوباره بپذیریم؛ نامه دست نویس چیزی بیش از کلمه را بیان می‌کند.

هرکدام از ما قبلاً با شور و حرارت ساعت‌ها را به نوشتن نامه دست نویس اختصاص می‌دادیم و سالها تمرین نوشتن می‌کردیم. نامه‌های ما برای همیشه دوستانم را دوست نگه می‌داشتند. یکی از دوستانم در سفرش به افریقا تنها چیزی که برده بود نامه هایش بود و می‌گفت انگار باارزش‌ترین چیز را همراه داشته است.

نامه نگاری سنتی مثل موسیقی است

تفاوت ایمیل و نامه دست نویس مثل مقایسه سکوت و موسیقی است.

نامه وقتی در یک شهر جدید به دستت می‌رسید مثل شنیدن صدای یک آهنگ آشنا بود.

نامه دست نویس مطمئن‌ترین گفتگوی انسان بوده و کمترین خطر بی‌حرمتی به آن وجود داشته است. نامه ها جایی بودند برای بحث و گفتگو و خداحافظی و پشیمانی و پیروزی و شکست. نامه الکترونیک همه نیازها را پاسخگوست ولی نامه دست نویس کارش فراتر بود. ما نمی‌توانیم زندگی را فیلتر کنیم و یا کلمات را با فونت‌های مختلف انتخاب کنیم. در زندگی واقعی نامه همان جایگاهی بود که ما نیاز داشتیم تا حقیقت را بر آن بگوییم و منتظر بمانیم. نامه‌ها مملو از وعده‌ها و حماسه‌ها و شعر بود. نامه‌ها مثل بادبادک‌هایی بودند که با فریاد از شهری دیگر می‌آمدند و جمله به این صورت کامل می‌شد. ایمیل و پیام کوتاه چه تصویری در ذهن شما دارد؟!

مردم تمایل دارند جمله‌های دست نویس را بخوانند و باورپذیرتر است. وقتی نامه ای از شخصی می رسید میتوانستی با حواس و اطلاعات قبلی آن را بشناسی. بزرگ‌ترین حسن نامه این بود که به راحتی نمی‌شد آن را مخفی یا مخدوش کرد یا نخواند.

با کلمه بنویسید بدون ایموجی

فکر می‌کنم برخی از ما هنوز نامه دست نویس می‌نویسم. وقتی حرفهایمان را با محکمترین کلمه ها به جای استفاده از ایموجی بیان می کنیم انسان هستیم. این  کار مقاومت ماست در برابر تنهایی که شاهد هستیم. خواهش می‌کنم برای شخصی که دوستش دارید نامه بنویسید. دوست، همکلاسی، مربی یا والدینتان را شگفت‌زده کنید. برایشان داستانی از زندگی‌تان بگویید و به آن‌ها اطلاع دهید که به آن‌ها فکر می‌کنید. این کار برای هزاران سال جزو ارزشمندترین اصول اخلاقی بوده و هنوز هم هست. به‌جای نامه الکترونیک یا ایمیل یک نامه دستی بنویسید.

نامه‌نگاری کاری خالص و پر از حس فداکاری و ایمان است. نامه کاغذی جایی است که حتی اگر داستان‌نویس نباشید، با نوشتن آن دوباره انسان می‌شوید.


حتماً بخوانید:

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *